Τέλος, τα Κλήδονα είναι ένα πρόσχαρα έθιμα του χωριού μας. Το προσωνύμιο «Κλήδωνας» προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «Κλήδων» που σημαίνει προγνωστικός ήχος που χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει τον συνδυασμό τυχαίων και ασυνάρτητων λέξεων κατά τη διάρκεια της μαντικής τελετής. Ουσιαστικά ο « Κλήδωνας» σχετίζεται με μια λαϊκή μαντική διαδικασία , η οποία λέγεται ότι αποκαλύπτει στις άγαμες κοπέλες την ταυτότητα του μελλοντικού τους συζύγου. Σύμφωνα με το έθιμό, την παραμονή της Πρωτομαγιάς, οι ανύπαντρες κοπέλες μαζεύονταν σε κάθε γειτονιά του χωριού και μία από αυτές, με μπροστάρισσα την χαρακτηρισμένη νύφη, πήγαιναν στο πηγάδι ή σε κάποια βρύση « αμίλητο νερό» και στη διαδρομή μέχρι το σημείο συνάντησής τους , δεν έπρεπε να μιλήσουν σε κανέναν, ώστε το νερό να μην χάσει τις μαγικές του ιδιότητες.

Πριν από αυτό όμως  η κάθε μια κοπέλα έφερνε και έδινε στη νύφη μια χειρίτσα» (μικρό μπουκέτο?) λουλούδια την οποία τοποθετούσε στην τσκάλα (πήλινο δοχείο) κάνοντας μια ευχή είτε για ευζωία &καλοτυχία, είτε μέχρι του χρόνου τέτοια μέρα να έχει ήδη παντρευτεί. Τελευταία έβαζε την χειρίτσα της στη τσκάλα η νύφη, στη οποία έδενε & ένα δαχτυλίδι, «σφραγίζοντας» & δηλώνοντας έτσι ότι όλη η διαδικασία έλαβε τέλος.

Την τσκάλα γύρωθεν στόλιζαν με μπούμπερη και αγιόκλημα, φυτά με τα οποία έζωναν διάφορα σημεία του σώματος , με σκοπό την ίασή τους, όπως μέση, χέρι, αυχένα κλπ. Μετά το σφράγισμα της σκάλας με αλυσίδα και κλειδαριά, ώστε να διατηρηθούν όλες οι «μαγικές» ιδιότητες του νερού, αλλά και να μην εξανεμιστούν οι ευχές, άρχιζε το τραγούδι και ο χορός.

Τέλος η τσκάλα φυλάγονταν σε μέρος του σπιτιού, ώστε να μην κλαπεί, από τα αγόρια συνήθως, και μετά από τρεις μέρες , παραμονή του Αγ. Αθανασίου και στο ίδιο μέρος, ανοίγονταν και η κάθε κοπέλα αναγνωρίζοντας τη δική της χειρίτσα, την έπαιρνε, ραντίζοντας αρχικά το σώμα της, καθώς το νερό αυτό θεωρούνταν κατά τρόπο τινά ως «αγίασμα» και κατόπιν τη φύλαγε σε κάποιο σημείο του σπιτιού της, έως την επόμενη χρονιά.